ذکردمادم

روزه ی هجرتوازکاربینداخت مرا

کی شودبانمک وصل توافطارکنم؟

ایستاده ای بربلندای آخرین روزضیافت

ضیافت نازونیاز...

تاتوانست نازمان راخرید، بخشید، فراموش کرد، نادیده گرفت.

اما من ...

گرچه هنوزروزه ای امابعیداست کامت شیرین نباشد!

شیرین نباشدازحلوای تنترانی!

                            حلوای یادحبیب، حسیب، مجیب...

   یامن ذکره حلو

                        کاسه ی ترک خورده ی دلهامان رانه تنهادرماه عسلت

  بل درتمامی اوقات ازحلاوت یادت لبریزکن.

  می ترسم، می ترسم از

    نفسی که تشبع، ازقلبی که یخشع، ازنمازی که ترفع، وازدعایی که یسمع نمی شود.

                                                   یا من لایرجی الا هو...

                                                      ای که امیدی نیست جز

                                                                                       به او...                

زمین که لرزیداماامیدوارم دلت نلرزد...

امیدوارم نظرت راجلب کرده باشد،

                                                 آسمان رامی گویم!

وقت سحر آنقدر زیبابودکه نگاهم خیره شد.

          آخراین روزهاآسمان فقط سهم چشمان غمبارتوست

اگرچه زمین شهرشما لرزید، اما آسمان به همان صلابت پابرجاست.

  بادیده ی دل که نظاره کنی، میبینی آن ستاره ی رخشان

نورقلب مادر یاپدری است که حالا دیگرکنارطفلکش نیست.

   اماتوخودمی دانی هنوزهم نگران اوست

که بادستهای نحیف خود، خاکهاراکنارمیزندتامگر...

   نشانی ازقلب پرمهرمادر یا دستان پدربیابد.    

                                  کمی آنطرف تر

           درست است، همان ستاره ی کوچک چشمک زن،

  پسرکاکل زری مادری است که ازهمان کودکی نقشه ی دامادی اش راکشیده بود...

     یا دخترک شیرین زبانی که همیشه روی زانوان محکم باباجایش بود.

             امادیگرسهم تن نازکشان خاک سرداست...

    خدایا...

            عجب دفترچه خاطراتی شده امشب آسمان!!

   دفترچه خاطرات مرثیه آذربایجان.

 امیدوارم اینروزها که برای خواهرهاوبرادرهای آذربایجانیمون به سختی میگذره،

اگه ازدستمون کاری برمیاد که براشون انجام بدیم دریغ نکنیم.

                                                                       من دلم سخت گرفته است...